0419 De Maten Praten

Maotje (spreek uit Màtje)

 

Ik vang geluiden op dat het te stil wordt rond onze geestelijke pen-avonturen. En dat terwijl we net weer een beetje geluid gaan maken. Een beetje onwennig natuurlijk, want al dat gewone-leven-geluid lijkt de plaats in te nemen van de oorverdovende stilte. Het voelt een beetje oneerlijk. Alsof we willen vergeten.

 

Bij mij thuis is de stemming opgewekter. Mijn immer vrolijke dochter presteert het om het minimaal 5 keer per dag over tante Ghis te hebben. Springt ze bij mij achterop de fiets: zo fietste ik ook bij tante Ghis achterop. Pak ik mijn portemonnee: zo'n portemonnee heeft tante Ghis ook. In het bruin. Ik heb met tante Ghis ook Yahtzee gespeeld. Als ik de muziek thuis hard zet: zo hard stond de muziek toen ook bij tante Ghis. En vandaag draagt ze de legging van tante Ghis.

 

Samen met haar broer heeft ze bovendien de wortelsoep van tante Ghis in het rijtje van pizza, en spaghetti meatballs geplaatst: droomvoer. Daar waar vroeger onze dinsdag-soepdag altijd saai was, is het nu een van de wekelijkse culinaire hoogtepunten. En dat terwijl soep voor jou niet eens eten is, en ik het daar steeds meer mee eens ga worden.

 

Bang te vergeten ben ik dus niet. En daarom kan ik ook wel weer lachen. Of zoals we zelf altijd zeggen: vier het leven!

 

Terug naar het begin: men leest ons blijkbaar. Dat is stiekem ook wel even iets om bij stil te staan. Ik heb deze week de documentaire-film Free Solo gezien. Daarin beklimt ene Alex zonder enige beveiliging 'El Cap'. Een kilometer (echt!) hoog blok van onwillig graniet in Yosemite National Park. Op 700 meter hoogte hangt Alex aan millimeter-diepe kuiltjes in de rots aan duim en grote teen. Val je, dan houdt alles op.

 

Was hij bang? Om de dooie donder was hij niet bang voor zijn eigen dood. En die was echt, heel, heel, heel dichtbij. Zijn enige en grootste angst was te vallen voor de ogen van zijn filmende vrienden. Daarvoor was hij doodsbang: een onuitwisbaar beeld achterlaten door de aanwezigheid van filmmateriaal.  

 

Niet dat ik onze geestelijke schrijfcapriolen nu wil vergelijken met de bovenmenselijke fysieke van Alex. Toch vind ik het best spooky dat mensen die ik helemaal niet ken, jou melden dat we zo leuk schrijven. Mensen die ik niet ken, delen mee in ons verdriet, maar ook in onze vreugde. Tot zover niks aan de hand. Mijn grote angst hierin:  kunnen we ze ook meenemen in onze humor?

 

Dat brengt mij dus bij dit dilemma: kunnen we hier vrijuit praten zoals bij de koffieautomaat? Of moeten we die koffieautomatenpraat vooral hier op de 5de verdieping houden? Ik denk het laatste. Bij de 50 werd ik wijs. Maar sla ik nu niet een beetje te ver door? Is het niet beter voor onze leescijfers om te mikken op bakstenen door de ruiten en lekgestoken banden? Af en toe een slipje in de brievenbus en bejaarden in gele hesjes die de lift naar de 5de blokkeren?

 

Wat vind jij? Ben ik een ouwe lul aan het worden?

 

Aju!

Hubert

 

 

Goeiemoggel vriend,

 

Het is 2019. Een nieuw jaar, ik wens iedereen geluk en liefde toe. Voor mezelf? Ik ben de afgelopen weken geweldig opgevangen. Met knuffels en appjes, een luisterend oor, schouders om op te huilen en warme woorden. Ik heb ze allemaal nodig. Wat een verdriet. En wat een steun.

 

De een kan zijn verdriet en medeleven beter verwoorden dan de ander. Het mooist geformuleerde hart onder de riem kreeg ik van Martijn van der Ven. “Wat een berg om tegenop te fietsen”, begon zijn bericht. Precies zoals het écht voelt. En zoals je weet, heb ik een ontzettende hekel aan fietsen. Hoe dan ook, ik vind het zinnetje zo treffend dat ik het zelf gebruik als mensen me vragen hoe het gaat.

 

Het kan geen toeval zijn dat een copywriter (en Martijn is een goede) met zo’n tekst op de proppen komt. Een goed stukje proza, hoe simpel ook, verovert harten, is mijn stelling van de dag. En kan wonderen doen voor je merk. Doen we even een testje?

 

Heerlijk helder ….

Ha fijn, ha fijn, een borrel van ....

Stom he, ik vind het gewoon lekker.

Mmmmm, van ….

 

Nog zo gezegd, geen bommetje! Dat is mijn favoriet. Maar de lijst is eindeloos. Ik vind het wel eens jammer dat dit soort onversneden taalvirtuositeit wordt opgeofferd aan Google Analytics. Omdat zoekwoorden voor blijven-je-bij-zinnen gaan. En content, zeker in B2B-marketing wordt afgerekend op maar één ding: lead generation. Ook al is die conversie maar een procent of wat, en laat de rest van de wereld je links liggen. Misschien dat die een creatief hoogstandje wel zouden onthouden?

 

Ik omarm het resultaat-denken in ons vak Hubert. Wij willen zelf ook graag zien wat onze inspanningen opleveren. Maar mijn hart maakt geen sprongetje van logaritmisch geoptimaliseerde tekst-om-de-tekst en calls-to-action die me direct meer klanten beloven, maar uiteindelijk niet meer zijn dan een boekje uit de reeks Open Deur.

 

In onze vorige briefwisseling braken we samen een lans voor de menselijke maat. Vandaag sluit ik af met een oproep voor iedereen die Petje Pietamientje en soortgelijke vindingen een warm hart toedraagt, tevens ode aan marketing-eindbaas aller tijden Steve Jobs: think different!

 

Je maat, Marco

 

P.S. Over taalkunst gesproken: Koot en Bie zetten de pruimen op sap op NPO.nl is top. Kun je die link nog eens met ons allemaal delen?

Maestro Marco,

 

Ik hou het even kort. Ik constateer vooral dat jouw bericht na het mijne weinig raakvlakken heeft. Daarmee raak je me kwijt. (Grapje, want dat kan niet #maatbenjevoorhetleven). Maar irrelevantie maakt Google ook niet blij (geen grapje). En de overtreffende trap (bloedserieus): ook onze lieve lezers raken we zo kwijt!

 

Want daar waar jij toch een beetje afgeeft op onze vrienden van Google, zie ik toch telkens na publicatie onzerzijds een piek in de views. En dat vind ik dan toch wel weer bevredigend: dat al die -voor mij althans- onbekenden ons dan ook echt gaan lezen. En dat met gewone echte-mensen-woorden.

 

Je wilt overigens niet weten wat Google denkt van al die vroeger-was-alles-beter-reclamelarij die we nu publiceren: die zetten ons 100% zeker in het rijtje van oldschool reclame-ouwe-lullen. Terwijl -jij zeker- we juist het tegenovergestelde zijn! Jij dacht al resultaat, voordat ik het kon schrijven. Jij als hardnekkig Frankrijk-hater, was gewoon avant-la-lettre. Jij boundde al in, voordat Edwin Vlems het een naam gegeven had.

 

Willen we succes, dan moeten we dus ont-ouwelullen. Jong-van-geest zijn we veel leuker en vooral beter. Mede daarom maak ik binnenkort een provocatief, maar resultaat-technisch slim bruggetje naar seks. Laten we ze bij Google effe een poepie ruiken. Maak jij me tot die tijd de zeik maar even lauw. Ik kan niet wachten.

 

Ciao,

 

Je jeugdvriend Hubert

DE CREATIEVE MAATSCHAP* sinds '88  |   Torenallee 20   |   5617 BC Eindhoven   |   T 040 700 97 70   |   hallo@dcm.nu   |  Instagram | Sitemap